28 Ιουνίου 2017

Λαχταριστές μπάρες γιαουρτιού.


     Τι θα λέγατε για ένα δροσερό, λαχταριστό και προπάντων υγιεινό σνακ, που θυμίζει αρκετά παγωτό και χρειάζεται μόλις λίγα λεπτά να ετοιμαστεί? Ιδανικό για μικρά και μεγάλα... παιδιά, πιο θρεπτικό από τις απλές μπάρες δημητριακών και πρωτεϊνούχο, είναι βέβαιο ότι θα κλέψει καρδιές και γευστικές εντυπώσεις!


     Τα υλικά που θα χρειαστούμε:

- 2 κεσεδάκια γιαούρτι στραγγιστό (επέλεξα με 2% λιπαρά)
- 2 κουταλάκια του γλυκού μέλι (αν θέλετε τις μπάρες σας πιο γλυκές, μπορείτε να προσθέσετε περισσότερο)
- χοντροκομμένους ξηρούς καρπούς και αποξηραμένα φρούτα της επιλογής σας. Μπορείτε, ωστόσο, να "παίξετε" και με άλλες επιλογές, όπως κομματάκια μαύρης σοκολάτας, δημητριακά, σουσάμι, κανέλα, σπόρους ροδιού, τριμμένη καρύδα κ.λ.π.
- αντικολλητικό χαρτί ψησίματος.


     Εκτέλεση:

- Σ΄ένα μπολ ανακατεύουμε, μέχρι να γίνει ομοιογενές μείγμα, το γιαούρτι με το μέλι.
- Σ΄ένα δίσκο που έχουμε τοποθετήσει το αντικολλητικό μας χαρτί, απλώνουμε το γιαούρτι σε πάχος περίπου ενός εκατοστού.
- Διασπείρουμε σε όλη την επιφάνεια του γιαουρτιού τα υλικά που έχουμε επιλέξει (ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα, κ.α).


- Παγώνουμε στη κατάψυξη όλη τη νύχτα.
- Το πρωί σπάμε με τα χέρια μας σε ακανόνιστα κομμάτια, τα οποία φυλάμε σε αεροστεγή σακούλα ή δοχείο, κατάλληλα για κατάψυξη.


     Εύκολο δεν είναι?

22 Ιουνίου 2017

Σοφία, η σοφή.


     Είναι, ίσως τα μεγάλα της μάτια και το μονίμως "σοβαρό" ύφος που την κάνουν να μοιάζει σκεπτική και σεβάσμια. Κι έτσι, μέσα από λαϊκούς θρύλους και διηγήσεις η κουκουβάγια είναι το σοφό πουλί της νύχτας. Δυστυχώς, η πραγματικότητα τοποθετεί τις κουκουβάγιες στο αντίθετο άκρο των έξυπνων πουλιών και στη θέση της γλαύκας βάζει τον κοινό μας κόρακα, ένα από τα εξυπνότερα και πλέον σοφά πουλιά του ζωικού βασιλείου.


     Η κουκουβάγια αποτελεί σύμβολο σοφίας και σύνεσης. Στην ελληνική μυθολογία λέγεται ότι η θεά Αθηνά, η θεά της φρόνησης, εντυπωσιάστηκε από τα μεγάλα μάτια και την σοβαρή της εμφάνιση. Έκτοτε, είναι το αγαπημένο πουλί και έμβλημα της θεάς που την συντροφεύει σε πολλά αγάλματα και αποτελεί σύμβολο σοφίας και σύνεσης. Πολύ συχνά, η Αθηνά έπαιρνε τη μορφή της κουκουβάγιας όταν ήθελε να παρουσιαστεί στους ανθρώπους. Καθώς, όμως, η Αθηνά, εκτός από θεά της σύνεσης και της σοφίας, είναι και η θεά του πολέμου η κουκουβάγια έγινε ο προστάτης που συνόδευε τον ελληνικό στρατό στον πόλεμο. Εάν μια κουκουβάγια πετούσε πάνω από τους Έλληνες στρατιώτες πριν από μια μάχη, αποτελούσε σημάδι νίκης.


     Ωστόσο, σήμερα η κουκουβάγια έχει επικρατήσει, κατά γενική ομολογία, ως το πουλί της σοφίας και ως τέτοιο επιλέχθηκε σαν αποχαιρετιστήριο δώρο στους δασκάλους, για τη φετινή σχολική χρονιά που έληξε. Για την ευγένεια, την υπομονή και την αγάπη τους, από ένα μικρό ζουζούνι ένα μεγάλο "ευχαριστώ" από καρδιάς.

                                           

5 Ιουνίου 2017

Άσπρο πουκάμισο φορώ.


     Που λες, εγώ συνέχισα να απλώνω τα πουκάμισα με τον ίδιο τρόπο. Τα έπλενα τακτικά, διότι ο αγαπημένος μου ήταν πεντακάθαρος και δεν φορούσε ρούχο για δεύτερη φορά. Μετά το πλύσιμο, λοιπόν, δεν άπλωνα τα πουκάμισα του στο σύρμα του απλώματος ρούχων, αλλά τα έβαζα σε κρεμάστρα, κούμπωνα τα πρώτα πάνω δύο κουμπιά και κρεμούσα την κρεμάστρα στον ήλιο.


     Το ενδιαφέρον σε αυτό το είδος απλώματος, ήταν το παιχνίδι με τον άνεμο. Με το φύσημα του ανέμου το πουκάμισο όχι μόνο έπαιρνε όγκο σαν να το φορούσε κάποιος, αλλά κουνιόταν, έτσι που αυτό το αέρινο σώμα έπαιρνε διάφορες στάσεις, με πλησίαζε, έσκυβε, αποτραβιόταν, ξανασίμωνε, άπλωνε τα χέρια, υποκλινόταν, έφευγε με απαρέσκεια. Έτσι που το χάζευα να ζει με την αέρινη σάρκα του, έβλεπα τον ποιητή μου να κινείται, όπως τότε που ζούσε και μου χάριζε για καλημέρα ένα καινούργιο ποίημα.

     Βέβαια, τώρα δεν τολμάω να του πω “Σήμερα δεν μου είπες καλημέρα”, διότι το αέρινο σώμα του δεν θα μάθει ποτέ να γράφει ποιήματα...
                                                                                                                                                                       Γιώργος Δουατζής
     Αποτελούσε, αποτελεί και θα αποτελεί το καλύτερο εμφανισιακά ένδυμα αντιπροσωπευτικό της ανδρικής γκαρνταρόμπας. Από την πιο απλή περίσταση (να το φοράς ως αγγαρεία στη δουλειά) μέχρι την απονομή των Όσκαρ, ένα καλό πουκάμισο βοηθάει πάντα τη γενική εικόνα, προσθέτοντας αναμφισβήτητα κύρος και στυλ. Παρουσιάζει, δε, έντονο σημειολογικό ενδιαφέρον, γιατί αντανακλά την προσωπικότητα εκείνου που το φορά και διαχρονικά, οι επιλογές του εκφράζουν την κουλτούρα και την αισθητική του.

     Οι ρίζες του εντοπίζονται στο Καλαζίρι των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων, στον Κάνδυ των Περσών, στον Χιτώνα των Ελλήνων και τέλος, στην Τουνίκα των Ετρούσκων και Ρωμαίων, που αποτέλεσαν τον προπομπό του σημερινού πουκαμίσου.
     Το παλαιότερο συντηρημένο ένδυμα του κόσμου, το οποίο ανακάλυψε ο Flinders Petrie, είναι ένα "εξαιρετικά σοφιστικέ" πουκάμισο από έναν αιγυπτιακό τάφο της πρώτης δυναστείας στο Tarkhan, το 3000 π.Χ.. Στους ώμους και τα μανίκια υπάρχουν πιέτες που δίνουν τη δυνατότητα της άψογης εφαρμογής σε συνδιασμό με την κομψότητα, ενώ επιτρέπουν την άνεση των κινήσεων στο χρήστη. Το μικρό περίγραμμα που σχηματίζεται στη διάρκεια της ύφανσης, κατά μήκος της μιας άκρης του υφάσματος έχει τοποθετηθεί από τον σχεδιαστή για να διακοσμήσει το άνοιγμα του λαιμού και την πλευρική ραφή.

                                                                                        The Tarkhan Dress

     Ο όρος Camisas στα τέλη του 17ου αιώνα, σηματοδοτεί την αρχή της νεότερης ιστορίας του πουκαμίσου. Κατά τη διάρκεια των ετών, εκλεκτά υφάσματα, γιακάδες και μανσέτες, αντικατοπτρίζουν την επαγγελματική ταυτότητα και την οικονομική ισχύ.
Μέχρι τον εικοστό αιώνα, το πουκάμισο ήταν ένα στοιχείο μόνο των ανδρικών εσωρούχων. Αν και έμοιαζε πολύ με το ένδυμα της γυναίκας που ονομαζόταν chemise (ένα μονοκόμματο βαμβακερό εσωτερικό ένδυμα που κρεμόταν από τους ώμους, ιδιαίτερα δημοφιλή στα 1920, που φοριόταν κατάσαρκα έτσι ώστε να προστατεύει τον υπόλοιπο ρουχισμό από τον ιδρώτα και τα φυσικά έλαια του σώματος), είναι το αντίστοιχο ανδρικό ένδυμα αυτό που, στη σημερινή του μορφή, γνωρίζουμε ως πουκάμισο.

                                                           Chemise 1910 - The Metropolitan Museum of Art

     Στον Μεσαίωνα, ήταν ένα απλό ένδυμα που φοριόταν κατάσαρκα. Στα μεσαιωνικά έργα τέχνης, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι το πουκάμισο είναι ορατό (ακάλυπτο) μόνο σε άτομα κατώτερης φύσης ή τάξης, όπως οι βοσκοί, οι φυλακισμένοι και οι μετανοούντες, που είχαν υποπέσει σε κάποιο αμάρτημα. 


La penitente by Pietro Rotari

Από τον 17ο αιώνα επετράπη στα πουκάμισα των ανδρών να... δείχνονται. Στο 18ο αιώνα, οι άνδρες στηρίχθηκε στις μεγάλες ουρές των πουκαμίσων τις οποίες χρησιμοποίησαν... σε αντικατάσταση των εσωρούχων τους. Ο ιστορικός κουστουμιών του 18ου αιώνα Joseph Strutt πίστευε, ότι οι άνδρες που δεν φορούν πουκαμίσες για τον ύπνο ήταν άσεμνοι. 

                                                          Metropolitan Museum of Art - Πουκαμίσα ύπνου

     Μέχρι και το 1879 ένα σκέτο πουκάμισο, χωρίς να συνοδεύεται με κάτι άλλο από πάνω, εθεωρείτο ακατάλληλο! Το 16ο αιώνα, τα ανδρικά πουκάμισα συχνά έφεραν κεντήματα και μερικές φορές διακοσμητικά στοιχεία ή δαντέλα στο λαιμό και στις μανσέτες. 

                                                                  Smock | Museum of London 16th century

     Τα πρώτα χρωματιστά πουκάμισα άρχισαν να εμφανίζονται στις αρχές του 19ου αιώνα. Θεωρήθηκαν casual ρούχα και μόνο για τους εργάτες, μέχρι και τον εικοστό αιώνα. 


Για έναν κύριο ήταν αδιανόητο να φορέσει ένα γαλάζιο πουκάμισο το 1860, κάτι που ήταν απόλυτα φυσιολογικό το 1920, ενώ από το 1980 αποτελεί την πιο συνηθισμένη επιλογή.


     Το 1827 η Hannah Montague, μια νοικοκυρά από την περιοχή της Νέας Υόρκης, ανακαλύπτει το αποσπώμενο κολάρο. Κουρασμένη να πλένει συνεχώς ολόκληρο το πουκάμισο του συζύγου της όταν χρειαζόταν μόνο το γιακά, έκοψε τα περιλαίμιο του κι επινόησε έναν τρόπο να το επανασυνδέει με τη λαιμόκοψη μετά το πλύσιμο. Γύρω στα 1930 τα στηρίγματα των κολάρων έγιναν πολύ δημοφιλή, αν και αυτά τα πρώιμα αξεσουάρ έμοιαζαν περισσότερο με κλιπς γραβάτας, παρά με τα μικρά ενισχυτικά κολάρων που είναι διαθέσιμα σήμερα.

  
      Τα ενισχυτικά κολάρων είναι λείες, άκαμπτες ταινίες από μέταλλο (όπως ορείχαλκος, ανοξείδωτο ατσάλι ή ασήμι), κεράτινα, από μπαλένα, φίλντισι, ή πλαστικό, στρογγυλεμένα στο ένα άκρο και μυτερά στο άλλο, τα οποία τοποθετούνται σε ειδικά διαμορφωμένες θήκες κάτω από το κολάρο του πουκαμίσου, για να σταθεροποιήσουν τα άκρα του γιακά. Μ΄αυτό τον τρόπο, εξασφαλίζεται η σωστή εφαρμογή του κολάρου πάνω στη λαιμόκοψη, παραμένοντας άψογα φορμαρισμένο στη σωστή θέση. 

     Όσον αφορά τις γυναίκες, οι Ευρωπαίες και οι Αμερικανίδες άρχισαν να φορούν πουκάμισα γύρω στα 1860, όταν το πουκάμισο Garibaldi, ένα κόκκινο πουκάμισο που φορούσε οι μαχητές της ελευθερίας υπό τον Giuseppe Garibaldi, διαδόθηκε από την αυτοκράτειρα Eugénie της Γαλλίας. 

     

                                                Garibaldi Guards                                Woman in White, με πουκάμισο Garibaldi

     Στα μέσα του 20ού αιώνα, το πουκάμισο ήταν ευρέως διαδεδομένο σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, από τη μικρή έως τη μεγάλη αστική τάξη. Όμως, όχι μόνο έγινε μέρος της ιστορίας της μόδας, αλλά επιπλέον χαρακτήρισε την πολιτική άποψη των καιρών: από τον Εθνικισμό με τα μπλε πουκάμισα, στον φασισμό με τα μαύρα, μέχρι τα καφετιά πουκάμισα στον Εθνικό Σοσιαλισμό του Χίτλερ. Παρ΄όλα αυτά, το πουκάμισο δεν έπαψε ποτέ να είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής στο πέρασμα των αιώνων, το οποίο μέσα από διάφορες μορφές και υφάσματα χαρακτήρισε κοινωνικές τάξεις κι επαγγέλματα, αποκτώντας μια αδιαμφισβήτητη αξία. 

                                           
                                                    100 years of fashion in 100 seconds 


     Ο γιακάς αποτελεί την πολύτιμη λεπτομέρεια του πουκαμίσου που καθορίζει το προσωπικό στυλ και μπορεί να τονίσει ή να αμβλύνει τις γραμμές του προσώπου. Οι μανσέτες, δε, πρέπει να αγκαλιάζουν σωστά το χέρι και να επιτρέπουν ταυτόχρονα την ελευθερία της κίνησης. Όταν συνδυάζονται με κοστούμι, πρέπει να εξέχουν τουλάχιστον 1.5cm κάτω από το μανίκι του σακακιού. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι μανσέτας: η Απλή με κουμπί και η Διπλή, που κλείνει με μανικετόκουμπα.

     Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετά λάθη που κάνουμε όταν φοράμε ένα πουκάμισο. Ακολουθούν κάποια από από τα πιο συνηθισμένα:

ΠΟΤΕ δεν σηκώνουμε το γιακά. Ο Κόμης Δράκουλας και η μόδα του πρέπει να παραμείνουν στα Καρπάθια Όρη. Το ίδιο οφείλετε να κάνετε και με μπλούζες τύπου πόλο. 

- Μη βάλετε γραβάτα με κοντομάνικο πουκάμισο.  Γενικότερα δίνει τόνο χαμηλότερης κατηγορίας.  Η γραβάτα αποπνέει επαγγελματισμό και αυτοπεποίθηση, κάτι που καταστρέφεται με κοντομάνικο πουκάμισο.  Αν δεν δουλεύεις σε φαστφουντάδικο -όπου η στολή τύπου rock 'n roll είναι υποχρεωτική- απόφυγε να φορέσεις σε κάθε περίπτωση κοντομάνικο πουκάμισο με γραβάτα. Ποτέ μην τολμήσεις αυτό το συνδυασμό σε επαγγελματικό ραντεβού, ακόμα και αν έξω έχει καύσωνα.

- Όταν σηκώνετε τα μανίκια προσέξτε! Σε κανέναν δεν αρέσει να μοιάζει με το Βασίλη Αυλωνίτη. Διπλώστε τα προσεκτικά, γυρνώντας τα προς τα πάνω. Δώστε προσοχή στο να φτάνουν στο ίδιο μήκος τα δύο μανίκια. 

- Εάν θέλετε να φορέσετε κάτι μέσα από το πουκάμισο, προτιμήστε φανέλα του ίδιου χρώματος και οπωσδήποτε με ανοιχτό “v”. Δεν χρειάζεται να δείχνετε και στους άλλους πως φοράτε δεύτερη μπλούζα.

- Ανάλογα με τη γραμμή φορέστε το πουκάμισο μέσα ή έξω από το παντελόνι.

- Σιδερωμένα ρούχα.


    "Πες μου μια λέξη" ζήτησε η Αλεξάνδρα μας - κυριολεκτώντας, μάλιστα - μιας και η λέξη, το αγαπημένο σε όλους μας πουκάμισο ήταν η επιλογή της κι εκείνη το μυστικό μου ταίρι. Από τη δική μου πλευρά, οι μελωδοί μου έγιναν η αιτία για μια πολύ μελωδική ανάρτηση από μια μοναδική στο είδος της μαγισσούλα.

     Σας φιλώ κι εύχομαι σε όλους σας μια υπέροχη, δημιουργική συνέχεια!

                                                                                                                                             Πηγές:

                                                                                                                                                                                     - Wikipedia
                                                                                                                                                                                     - Kamiceria
                                                                                                                                        - Flow Magazine

16 Μαΐου 2017

Ένα έγκλημα καταστρέφει την Αττική! - ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS


     Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα.


     ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ σε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό, το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ’ τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα, τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ


     ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας, όπως συμβαίνει στη Φυλή, σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα". Μεταξύ άλλων, ο κ. Λέκκας αναφέρει: "το... μαύρο υγρό των αποστραγγισμάτων των σκουπιδιών - τα επικίνδυνα δηλαδή "κατακάθια" των απορριμμάτων - εξαπλώνεται με εντυπωσιακό τρόπο. Από την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο ως τις παρυφές της Φυλής και των Αχαρνών, όλες οι μετρήσεις σε βάθος 20, 50, 70 και 100 μέτρων ανίχνευσαν κάδμιο, αρσενικό, κυάνιο, μόλυβδο και ψευδάργυρο". Το υπέδαφος μιας ολόκληρης περιοχής θεωρείται πλήρως κατεστραμμένο. Σε όλη αυτή την έκταση δεν μπορεί να γίνει καμία γεώτρηση, ενώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επιφάνεια για καλλιέργειες. Όσο πιο κοντινές στη χωματερή ήταν οι περιοχές από όπου είχαν ληφθεί τα δείγματα, τόσο οι ρύποι ανιχνεύονταν ακόμα και σε μηδενικό βάθος, στην επιφάνεια του εδάφους".


     Στα παραπάνω, προστίθεται και το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού που βρίσκεται στο σημείο, καθώς η μικρή απόσταση από τη λίμνη του Μαραθώνα, η οποία χρησιμοποιείται για πότισμα στις καλλιέργειες της περιοχής, η καταστροφή του δάσους που αποτελεί ένα από τους λίγους πνεύμονες που έμειναν στην Αττική, η ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αναρωτιόμαστε, πώς γίνεται η Πολιτεία να απαγορεύει σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από τη λίμνη την οικοδόμηση κατοικιών και να επιτρέπει την οικοδόμηση ΧΥΤΥ!!!


     Γι’ αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεντάξει διαπαντός το έργο από τη χρηματοδότηση ως περιβαλλοντικά επιζήμιο (αφού δεν πληροί τις προϋποθέσεις) και κρατά την υπόθεση ανοιχτή σε ό,τι αφορά τη διερεύνηση παράνομων ενεργειών που έγιναν.


     Το επιχείρημα πως ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα, θα δέχεται μόνο υπολείμματα είναι ακόμα χειρότερο αφού σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα πιο τοξικά και επικίνδυνα για την υγεία, υλικά που δεν ανακυκλώνονται οπότε η μόλυνση θα είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη!     Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ

     Οι bloggers ενώνουμε τη φωνή μας με την φωνή των κατοίκων για να αποτρέψουμε αυτή την οικολογική βόμβα να εκραγεί!

Γιατί ο τόπος που ζούμε ανήκει στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές.

Έχουμε χρέος να τον προστατεύσουμε!!

Ο ΧΥΤΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!

ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ


14 Μαΐου 2017

Α ρε Μάνα!



Ήταν χειμώνας, έξω έκανε κρύο, ήταν η στιγμή που γεννήθηκα και που γεννήθηκες κι εσύ. Πιο μπροστά ήσουν κοριτσάκι... όταν με γέννησες έγινες Μάνα...

Μέχρι τα πέντε μου χρονιά κρεμόμουν από πάνω σου σε κάθε ευκαιρία, καθόσουν δίπλα μου και μου ζωγράφιζες ήλιους και λουλούδια και ουράνια τόξα, μ΄ έπαιρνες αγκαλιά και με κανάκευες.

Από εκείνη την ηλικία και μετά, έγινα αχάριστος. Μου ήταν όλα δεδομένα, γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να σου πω ευχαριστώ κάθε μέρα που έβρισκα φαγητό μετά το σχολείο.

Δεν σκέφτηκα να σε ευχαριστήσω ποτέ για τα σιδερωμένα μπλουζάκια, ούτε για τα όμορφα μπαλώματα που έκανες στα παντελόνια μου κι ας σου έβγαιναν τα μάτια, κι ας τρυπούσες τα δάκτυλα σου, να ήμουν καθαρός και περιποιημένος σ' ένοιαζε. Το μόνο που ήξερα ήταν να γκρινιάζω που έκανες πάλι ρεβίθια που δεν μ' άρεσαν, που ανακάτευες τα μακαρόνια με την σάλτσα, που δεν βρήκα σιδερωμένο το μπλουζάκι που ήθελα.... θύμωνα που κατέβαζες το πόστερ με την Ζωή Λάσκαρη μ΄ εκείνο το μπικίνι και ήμουν έξω φρένων που έψαχνες τι κρύβω κάτω απ' τα βιβλία του σχολείου... στο λέω τώρα, Μικι Μάους... ούτε μου έκανε εντύπωση ότι το δωμάτιο μου ήταν πάντα καθαρό. Ακατάστατο, αλλά καθαρό.... α ρε Μάνα....

Το μόνο σου παράπονο ήταν η αχαριστία μου και που δεν σου είπα ούτε ένα ευχαριστώ.... Τα δικά μου παράπονα ότι δεν μου ικανοποιούσες τις 5.248 επιθυμίες μου και δεν με κατάλαβες ποτέ.......


                                        Πικάσο - Μητέρα και παιδί 1902

Με κτυπούσαν τ΄άλλα παιδάκια και πονούσες πιο πολύ εσύ... μ΄ έπαιρνες αγκαλιά και με προστάτευες... Όταν μεγαλώνοντας γυρνούσα αργά τα βράδια, σ΄ έβρισκα σκυμμένη στα σκοτεινά να με προσμένεις βουβή, ξάγρυπνη και χλωμή. . . α ρε Μάνα . . .

Μεγάλωσα, ρε Μάνα και θυμάμαι το ρολό κιμά με το αυγό στην μέση, το ξεμάτιασμά σου κάθε φορά που με πονούσε το κεφάλι, τα σεμεδάκια που έκανες και μου΄λεγες ότι, όταν αποφασίσω να νοικοκυρευτώ, είναι για την προίκα μου.... Μεγάλωσα, ρε Μάνα και κατάλαβα ότι είχες ξεχάσει τους πόνους του τοκετού και μου΄λεγες ότι ποτέ δεν ξέχασες το πρώτο κλάμα του μωρού σου, το δικό μου κλάμα . . .

Δεν σε ρώτησα ποτέ, γιατί τα χέρια σου ήταν ροζιασμένα και γιατί είχες μαύρους κύκλους κάτω απ τα μάτια σου, εσύ καταλάβαινες ότι δεν έλεγα . . . α ρε Μάνα . . .

Μεγάλωσα και δεν σου είπα ποτέ ότι σε αγαπώ . . .

Σε ευχαριστώ, γιατί έκανες όλη την παιδική μου ηλικία να μυρίζει γαζία και αγιόκλημα... Σε ευχαριστώ, γιατί μέσα στα μάτια σου αντίκρισα το πρώτο δάκρυ της χαράς σου για μένα... Σ ευχαριστώ, παρότι δεν είχες πλούτη υλικά να μου δώσεις, μου 'δωσες όμως τα πλουσιότερα δώρα που πήρα στην ζωή μου, το φιλί και την αγκαλιά της Μάνας!!

Είμαι σίγουρος ότι, εκεί ψηλά που είσαι, μυρίζει παντού γαζίες και αγιοκλήματα . . .

Σε αγαπώ, σ΄ ευχαριστώ και συγγνώμη ρε Μάνα . . .


                                                                      Αφιερωμένο σε όλες τις Μάνες του κόσμου!!!
                                                                                        Χάρης Ανεμούδης